اپیزود ۳۳: عینک‌های هوشمند چگونه آینده ما را تغییر می‌دهند؟

در اپیزود چهل‌وپنجم پادکست «توسی»، صالح دادخواهی‌پور و مهرزاد سجادی از وسط حیاط هاروارد به پرتکرارترین سؤال‌های شما پاسخ می‌دهند؛ از اینکه برای ورود به دانشگاه‌هایی مثل هاروارد و استنفورد چه چیزهایی مهم است و معدل، سابقه کار، آزمون‌ها و مقاله چه نقشی دارند، تا اینکه دکترا هنوز ارزش دارد یا نه و هزینه تحصیل در آمریکا را چطور می‌توان تأمین کرد. سپس درباره انتخاب مسیر در ۱۸ تا ۲۴ سالگی، اهمیت تجربه‌کردن حوزه‌های مختلف، مهارت‌های اجتماعی و آینده کار در عصر هوش مصنوعی صحبت می‌کنیم. در بخش‌های شخصی‌تر هم سراغ روتین روزانه، مدیریت زمان، نظم، تفریح و «سوگیری به سمت عمل» می‌رویم و در پایان تجربه خودمان از یادگیری زبان انگلیسی را به اشتراک می‌گذاریم.

در اپیزود چهل‌وچهارم پادکست «توسی»، صالح دادخواهی‌پور و مهرزاد سجادی ادامه مقایسه ایران، ترکیه و کره‌جنوبی را پیش می‌برند و سراغ پرسش اصلی می‌روند: چرا داشتن سرمایه، نیروی کار و حتی تحصیلات بیشتر لزوماً به رشد اقتصادی منجر نمی‌شود؟ با تکیه بر ایده‌های ریکاردو هاوسمن، درباره تفاوت میان «دانش» و دانستنِ چگونگی ساختن صحبت می‌کنیم؛ دانشی که در آدم‌ها، شرکت‌ها و شبکه‌های تولید شکل می‌گیرد و تعیین می‌کند یک کشور چه محصولاتی واقعاً می‌تواند بسازد و صادر کند. بعد سراغ بیماری هلندی، وابستگی به نفت و ترکیب صادرات ایران می‌رویم و آن را با کره‌جنوبی و ترکیه مقایسه می‌کنیم؛ از مواد خام و پتروشیمی تا خودرو، الکترونیک و خدمات پیچیده. در پایان نیز با مفهوم «فضای محصول» بررسی می‌کنیم چرا کشورها نمی‌توانند یک‌شبه از نفت به تراشه و فناوری پیشرفته بپرند و چرا تجارت با جهان، تحقیق‌وتوسعه و حکمرانی مؤثر برای حرکت به سمت صنایع پیچیده‌تر حیاتی‌اند.

در اپیزود چهل‌وسوم پادکست «توسی»، مهرزاد سجادی و صالح دادخواهی‌پور سراغ یک سؤال بزرگ می‌روند: چرا ایران، ترکیه و کره‌جنوبی که چند دهه پیش از نظر اقتصادی فاصله زیادی با هم نداشتند، امروز به مسیرهای کاملاً متفاوتی رسیده‌اند؟ با الهام از کلاس اقتصاد توسعه در هاروارد، از مدل‌های رشد اقتصادی و نقش سرمایه، نیروی کار و دانش شروع می‌کنیم و بعد داده‌های ایران را با ترکیه، کره‌جنوبی و آمریکا مقایسه می‌کنیم. از آموزش و سلامت تا ساختار جمعیت، مشارکت نیروی کار و نقش زنان در اقتصاد، قدم‌به‌قدم بررسی می‌کنیم که ایران کجا ظرفیت داشته اما نتوانسته آن را به رشد پایدار تبدیل کند. در پایان نیز به نوآوری، ثبت اختراع و شکاف میان علم و تولید می‌رسیم؛ بحثی که آن‌قدر گسترده شد که ادامه‌اش را به قسمت دوم سپردیم.

در اپیزود چهل‌ودوم پادکست «توسی»، صالح دادخواهی‌پور و مهرزاد سجادی میزبان میلاد منشی‌پور هستند؛ کارآفرینی که این‌بار نه فقط درباره کسب‌وکار، بلکه درباره یک سؤال بنیادی صحبت می‌کند: اصلاً «حل مسئله» یعنی چه و چطور باید مسئله درست را برای حل‌کردن انتخاب کرد؟ میلاد از تجربه شخصی و مدیریتی خود می‌گوید و توضیح می‌دهد که چرا فکرکردن درست، اولویت‌بندی، شجاعت ورود به مسئله و قدرت اجرا را چهار جزء اصلی حل مسئله می‌داند. سپس این چارچوب را به ایران تعمیم می‌دهیم و درباره دو مسئله‌ای حرف می‌زنیم که از نگاه او پیش‌نیاز حل بسیاری از مشکلات دیگرند: رابطه ایران با جهان و ساختار تصمیم‌گیری در داخل کشور. در نیمه دوم نیز سراغ هوش مصنوعی می‌رویم؛ اینکه چرا تأثیر آن ممکن است از بسیاری از فناوری‌های گذشته عمیق‌تر باشد، چه مشاغلی را تغییر می‌دهد و چرا فرصت اصلی ایران شاید نه ساختن مدل‌های پایه، بلکه بازطراحی کسب‌وکارها، بانک‌ها، خدمات عمومی و ساختارهای سازمانی با کمک هوش مصنوعی باشد.

در اپیزود چهل‌ویکم پادکست «توسی»، صالح دادخواهی‌پور و مهرزاد سجادی از دو کلاس در هاروارد و استنفورد شروع می‌کنند تا درباره پیوند اقتصاد، سیاست و قدرت در دنیای امروز صحبت کنند. مهرزاد از کلاس سیاست مالی در استنفورد می‌گوید و توضیح می‌دهد کسری بودجه، بدهی دولت آمریکا، سقف بدهی و تصمیم‌های فدرال رزرو چگونه بر اقتصاد و روابط این کشور با چین و ایران اثر می‌گذارند. صالح نیز سه مکتب واقع‌گرایی، لیبرالیسم و سازه‌انگاری در روابط بین‌الملل را معرفی می‌کند و با بررسی تنش میان ایران، آمریکا و اسرائیل نشان می‌دهد که هرکدام چگونه می‌توانند یک بحران واحد را متفاوت توضیح دهند. در ادامه، از اندیشه‌های توسیدید، ماکیاولی، هابز و ادوارد کار تا پژوهشی درباره همکاری هزاران عامل هوش مصنوعی در کشف دارو پیش می‌رویم و در پایان، تحولات انتخابات محلی آلمان و افزایش حمایت از حزب آلترناتیو برای آلمان را بررسی می‌کنیم.