Corner PP14: Jabe Siah’s Team | تیم مجله جعبه و پادکست جعبه سیاه | پادکست جعبه سیاه

تیم «مجله‌ی جعبه» و پادکست «جعبه سیاه»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

بعضی‌ها کتاب می‌نویسند و فیلم می‌سازند. بعضی‌ها هم کارشان این است که در شلوغی این‌همه کتاب و فیلم و سریال و پادکست، کنار مخاطب بایستند و بگویند از کجا شروع کند. تیم جعبه از دسته‌ی دوم است؛ تیمی هفت‌نفره که مجله‌اش را از روز اول نه منتقدی از بالا، بلکه راهنمایی برای انتخاب دانست.

قصه‌ی جعبه اما از جعبه شروع نمی‌شود، از یک دوستی هفده‌ساله شروع می‌شود. اعضای این تیم سال‌ها در تحریریه‌ی «همشهری جوان» و مجله‌های همسایه‌اش کنار هم روزنامه‌نگاری کرده‌اند و بعد از جدا شدن از مطبوعات هم عادت‌شان را کنار نگذاشتند: روزهایی که از صبح تا نیمه‌شب چهار فیلم پشت هم می‌دیدند، یک فصل کامل مستند را یک‌نفس تماشا می‌کردند و هر جا به هم می‌رسیدند، اولین سؤال این بود که این هفته چه دیده‌ای و چه خوانده‌ای. به قول خودشان، دیدند آدم‌های سالمی هستند و تصمیم گرفتند این اعتیاد را به دیگران هم منتقل کنند.

بهار ۱۳۹۹، در روزهای قرنطینه، جعبه با الهام از بخش «راهنما»ی همشهری جوان و تجربه‌ی «تهرانر» راه افتاد. جعبه زود از چند پست اینستاگرامی فراتر رفت. پلنرهایش پیش از آنکه چاپ شوند، با اعتماد مخاطب‌ها در دایرکت اینستاگرام پیش‌فروش شد. در سال‌هایی که پادکست فارسی پراکنده بود و هیچ رسانه‌ای آن را جدی رصد نمی‌کرد، تیم جعبه نشست و گوش داد؛ هفته‌به‌هفته پادکست‌ها را دسته‌بندی و معرفی کرد و کم‌کم به یکی از مرجع‌های پیدا کردن پادکست خوب تبدیل شد. این گوش دادن پیوسته در تابستان ۱۴۰۲، با همه‌ی تردیدی که درباره‌ی رسمیت دادن به جامعه‌ی پادکسترها وجود داشت، به «جایزه‌ی جعبه» رسید؛ جایزه‌ای مستقل که در آن بیش از سیصد پادکست شنیده شد، شصت‌تا به مرحله‌ی نهایی رسیدند و برگزیدگان در ده بخش موضوعی انتخاب شدند.

جعبه فقط پشت میز تحریریه نماند. از صفحه‌ی گوشی به کاغذ رسید و کتاب‌مجله‌ی چاپی‌اش، از جمله شماره‌ای درباره‌ی «سینمای عاشقانه»، در کتاب‌فروشی‌ها توزیع شد. فرهنگ را به لباس هم آورد و حالا به نشر و «مدرسه‌ی جعبه» برای آموزش درک فیلم و موسیقی و ادبیات فکر می‌کند.

«جعبه‌سیاه» از همان بحث‌هایی متولد شد که سال‌ها در جلسه‌های تحریریه و بعد در مهمانی‌های خانگی جریان داشت و در اسلاید و کپشن جا نمی‌شد. پادکستی که هر دو هفته یک‌بار سراغ فیلم و کتاب و سریال و پادکست و موسیقی می‌رود، نه فقط برای پیشنهاد دادن، بلکه برای گپ زدن درباره‌ی کیفیت، متن و حاشیه‌هایش. اسمش هم قصه‌ای دارد: پادکستی به نام «جعبه» از پیش وجود داشت و تیم تصمیم گرفت سراغ جعبه‌ی سیاه محصولات فرهنگی برود؛ آنچه پشت صحنه‌ی ساختن‌شان گذشته است. فصل اول با وسواسی ساخته شد که حتی مکث‌ها و تپق‌ها را حذف می‌کرد و رد هر نشانه‌ای را پاک می‌کرد که نشان دهد چهار نفر از این جمع، دو زوج‌اند. از فصل دوم، تیم فهمید شیمی پشت صحنه همان چیزی است که شنونده می‌خواهد؛ گعده‌ای که شنونده در آن نفر بعدی میز است، فقط میکروفون هنوز به او نرسیده.

نکته‌ی شنیدنی درباره‌ی این تیم، نگاه اقتصادی‌اش به کار فرهنگی است. باور دارند کار دلی تا به یک اکوسیستم اقتصادی پایدار گره نخورد، دوام نمی‌آورد، و کار فرهنگی بی‌پول نمی‌شود، اما می‌تواند بی‌پول دولتی شکل بگیرد. مخاطب‌شان را هم آگاهانه انتخاب کرده‌اند: نه سینه‌فیلی که همه چیز را می‌داند، نه کسی که هیچ نمی‌داند، بلکه مصرف‌کننده‌ی میانه‌ای که می‌شود سلیقه‌اش را یکی دو پله بالاتر برد.

در این گفت‌وگو تیم جعبه از تفاوت میزبان با مجری می‌گوید، از تصمیم جمعی برای ناشناس ماندن و دیده نشدن پشت کار، از رزومه‌ای که می‌تواند اعتبار بسازد یا پیش‌داوری، و از دوره‌ی دوم جایزه‌ی جعبه که دو بار برایش اسپانسر گرفتند و هر دو بار جنگ مانعش شد. همچنین از سختی‌ها و شیرینی‌های کار کردن دو زوج کنار هم؛ از ضبط‌هایی که باید با خواب بچه‌ها هماهنگ شود و «مامان‌تاک»هایی که وسط کار شکل می‌گیرد، تا اختلاف نظری که سر یک سؤال ساده در همین گفت‌وگو پیدا کردند: آیا آدم‌ها باید این ریسک را بکنند یا نه؟

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «تیم مجله‌ی جعبه و پادکست جعبه سیاه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

برای دیدن و شنیدن نسخه‌ی کامل قسمت چهاردهم پرونده‌ی ویژه‌ی «پادکست فارسی» کوزی کرنر کافیه عبارت زیر رو در یوتوب، آپارات، فیلیمو، فیدیبو، کست‌باکس و باقی پادگیرها جستجو کنید:

کوزی کرنر با حسین نصیری

Cozy Corner with Hossein Nasiri

نسخه‌ی صوتی این گفت‌وگو هم بر روی تمام پادگیرها در دسترس شماست. پروژه‌ی جدید کوزی کرنر، پادکست روان‌شناسی روزانه‌ی