
Jeanneke Scholtens: 'We drinken om ons tot de ander te verhouden' | Gestopt met drinken & futuroloog | Het Uur
NRC Het UurShow Notes
Al 6,5 jaar drinkt Jeanneke Scholtens niet meer. Niet omdat ze verslaafd was, maar omdat ze steeds bezig was met „het volgende glas”. Ze dronk „elke dag”, totdat ze op een ochtend „met bloeddoorlopen ogen” wakker werd nadat ze ’s avonds „een fles had geledigd”, terwijl de kinderen op bed lagen. De vraag: „Wat was er gebeurd als er brand was uitgebroken?” gaf haar een diep schuldgevoel dat ze besloot aan te gaan. Als futurologe zegt Scholtens: „We behandelen onze toekomstige zelf net zo slecht als een volslagen vreemde.” Ze vindt het een verdienste dat haar kinderen haar niet zullen herinneren met een glas wijn in haar hand. Daarom zocht ze een alternatieve roes, die niet afhankelijk is van het middel. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie en productie: Merel van Waalwijk van Doorn Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.
More from NRC Het Uur
Ooit probeerde een priester de satan uit Raven van Dorst te verdrijven. Inmiddels omarmt hen die satan. Voor Van Dorst staat die voor „niet willen buigen voor de wil van een ander, niet conformeren aan wat iemand van je wil maken of in je wil zien.” Inmiddels wordt de outcast omarmd door het mainstream publiek. „Publiekslieveling? Ligt eraan wie je het vraagt. Vroeger keken mensen omdat ik er ondefinieerbaar uitzag. Nu kijken ze omdat ze me leuk vinden. De blik bleef. Of dat nou in negatieve of positieve zin is. Dan hoor je er ook in zekere zin niet bij.” „Mijn bestaan an sich is bijna een politiek statement,” zegt Van Dorst. Mensen accepteren is volgens hen tegenwoordig bijna een linkse overtuiging geworden, en daarmee iets radicaals. „Eigenlijk is dat niet iets rechts of links. Het gaat gewoon over beschaving.” Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser & Rikke Prent Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.
Jayla Opoku was elf jaar toen ze met haar gezin op de vlucht sloeg voor de overheid. In de jaren die volgden, verhuisden ze 23 keer. Zo ontkwam ze aan uithuisplaatsing. „We hebben in woningen gewoond waarin het plafond afbrokkelde en naar beneden viel. In de nacht werd ik vaak wakker, omdat mijn tenen aan elkaar gevroren waren.” Pas jaren later hoorde ze dat het leed van haar gezin voortkwam uit de toeslagenaffaire. Namens duizenden kinderen die wél uit huis zijn geplaatst, overhandigde ze een brief aan de overheid. Volgens Opoku zijn de gevolgen voor kinderen extra ingrijpend. Kinderen kwamen soms zelf diep in de schulden terecht. „Mijn moeder sloot energiecontracten af op mijn naam en dan kreeg ik achteraf een deurwaarder.” Ook groeiden ze op zonder toekomstperspectief. „Je bent niet bezig met de toekomst. Je bent bezig met je hoofd boven water houden. Wat wil ik eigenlijk doen met mijn leven? Wat zijn mijn passies? Daar heb ik allemaal geen tijd voor gehad.” Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Rikke Prent Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.
Elmer wil met haar nieuwe album ‘MAN, OH MAN’ geen makkelijk applaus oogsten. „Ik had een album kunnen maken waarin ik zou zeggen: ‘fuck mannen’. En mensen zouden juichen.” Maar ze wilde onderzoeken wat er gebeurt als ze juist een hand zou uitreiken aan de man. Volgens haar krijgen mannen weinig ruimte om te onderzoeken wat voor man ze willen zijn, omdat ze als groep al zoveel ruimte innemen. Toch zegt Elmer: „Ik zie je, ik waardeer het en je mag fouten maken. Ik heb je hand vast.” Maar op die handreiking kreeg ze kritiek van de oudere feministische generatie. Die nam ze ter harte. Ze is kritisch over hoe ze zich uit. „Klopt de tactiek bij het doel wat ik wil bereiken?” Daarmee worstelt ze nu. „Wil ik zachtheid toepassen of strengheid? Ik schipper de hele tijd heen en weer.” Het is een plaat over een feminist die worstelt met haar verhouding tot mannen. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.
Een sleutel van een appartement in China was voor Pete Wu een „laatste strohalm” van zijn Chinese identiteit. Tijdens een reis daarheen met zijn ouders besefte hij hoe groot de afstand tussen hen inmiddels was. Terwijl zijn ouders hun kinderen Chinees wilden opvoeden, groeide Pete op met het westerse idee dat je vooral jezelf moet zijn. Ook hun taalbarrière hielp niet mee met het praten over emotionele onderwerpen zoals zijn homoseksualiteit. „Het ging vanzelf dat die kloof bleef groeien.” Wu ontdekte dat hij zijn ouders net als anderen jarenlang vooral als tweedimensionale „standbeelden” had gezien. „Mijn ouders zijn in de ogen van velen de ideale migranten die hard werken en geen probleem maken.” Maar achter dat beeld zitten ook mensen met hun eigen tekortkomingen. „Het zijn geen perfecte mensen, maar dat maakt hen wel mensen.” Volgens Wu moeten we meer naar elkaar kijken als individuen. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Rikke Prent Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.
Schoonheidsprofessor Giselinde Kuipers deed heel lang alsof haar uiterlijk er niet toe deed en probeerde er een beetje omheen te leven. Maar toen ze borstkanker kreeg, werd ze er keihard mee geconfronteerd. Haar haar, wenkbrauwen en wimpers verdwenen en mensen keken weg. „Juist als je kanker hebt, zie je wat echt van belang is in het leven.” En Kuipers leerde: of je mooi bent maakt heel veel uit. We hebben ons uiterlijk volgens Kuipers aan onze waarde gekoppeld en zijn in een steeds dwingender schoonheidsregime beland, waarin de norm van wat mooi is steeds opschuift. Toch ziet Kuipers reden voor optimisme. Misschien hoeven we niet allemaal mooier te worden, maar moeten we vooral anders leren kijken. Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected]. Presentatie: Pieter van der Wielen Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn Productie: Rhea Stroink Mixage: Audiochef Muziek: Rufus van Baardwijk Video: Cato Visser Foto: NRC Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.