کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی ۴۶۱

«««««🍷می‌بهـا»»»»» غزل نمره ۴۶۱ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

کتبتُ قصةَ شوقي و مَدمَعي باکي بيا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو ديده‌ی خود اَيا منازلَ سلمي فَاين سَلماکی

عجيب واقعه‌ای و غريب حادثه‌ای اَنَا اصطَبَرتُ قَتيلاً و قاتلي شاکي

که را رسد که کند عيب دامن پاکت که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبيرفشان گشت ساقيا برخيز و هاتِ شمسةَ کَرمٍ مُطَيِّبٍ زاکي

دَعِ التَّکاسُلَ تَغنَم فَقَد جَريٰ مَثَلٌ که زاد راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من بی شمايلت آری اَريٰ مَآثِرَ مَحيايَ من مُحيّاکي

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند که همچو صنع خدایی ورای ادراکی