طفیل هستی عشق‌اند آدمی و پری ۴۵۲

«««««🍷می‌بهـا»»»»» غزل نمره ۴۵۲ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

طفيل هستی عشق‌اند آدمی و پری ارادتی بنما تا سعادتی ببری

بکوش خواجه و از عشق بی‌نصيب مباش که بنده را نخرد کس به عيب بی‌هنری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند به عذر نيم‌شبی کوش و گريه سحری

چو مستعد نظر نيستی وصال مجوی که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شيرين‌کار که در برابر چشمی و غايب از نظری

هزار جان مقدس بسوخت زين غيرت که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

کلاه سروريت کج مباد بر سر حسن که زيب بخت و سزاوار ملک و تاج سری

به بوی زلف و رخت می‌روند و می‌آيند صبا به غاليه‌سایی و گل به جلوه‌گری

دعای گوشه‌نشينان بلا بگرداند چرا به گوشه‌ی چشمی به ما نمی‌نگری؟

بيا و سلطنت از ما بخر به مايه‌ی حسن و از اين معامله غافل مشو که حيف خوری

ز من به حضرت آصف که می‌برد پيغام که ياد گير دو مصرع ز من به نظم دری

بيا که وضع جهان را چنان که من ديدم گر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری

چو هر خبر که شنیدم رهی به حیرت داشت از این سپس من و ساقی و وضع بی‌خبری

طريق عشق طريقی عجب خطرناک است نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری

به يمن همت حافظ اميد هست که باز اَریٰ اُسامرُ ليلایَ ليلةَ القمرٍ