قسمت اول، پیرهن صورتی

حدودا یه ماهی میشه که من یه پادکست جدید رو شروع کردم به نام سمیکالن. یه پادکست سریالی درام جنایی که من و مرضیه صادقی هفته به هفته می‌نویسیمش و براتون روایتش میکنم. توی این قسمت در مورد این پادکست و همینطور دورهمی‌های بعدی پادگپ صحبت می‌کنم.

دورهمی پادگپ یه رویداد جمع و جوره. هدفشم اینه که یه فضایی درست بکنه که پادکسترها و پادکست‌بازها و اونایی که دوست دارن بعدا یه روزی یه زمونی پادکستر بشن دور هم جمع بشن و تجربیاتشون به اشتراک بذارن. قراره هر رویداد ۲ ساعت باشه و ۴ تا سخنران داشته باشه که هر کدومشون ۲۰ دقیقه زمان دارن تا موضوعشون رو ارائه کنن.

«پادکست» بهانه‌ای شده که این چند وقت دور هم جمع بشیم. خورد خورد فضای اطرافش داره شکل می‌گیره و حتی کسب و کارهایی پیرامونش داره تشکیل میشه و کم کم داریم به یه اکوسیستم تبدیل می‌شیم. اکوسیستمی که شاید الان خیلی بزرگ نیست. خیلی زوری نداره. اما تا چند وقت دیگه به شکل و فرم و قالبی در میاد که همه ماها باعثش شدیم.

این قسمت موضوع نداره. یعنی قرار نیست در مورد یک موضوع با شما صحبت کنم. قراره دور هم چند تا پادکست گوش کنیم، در موردشون باهاتون صحبت کنم و آخر سرم اون پادکستها رو بسپارم به شما که برید و کامل گوششون کنید و کیف کنید.

توی این قسمت قراره در مورد آدم حرف بزنم! همون آدم یا آدمایی که پشت میکروفون هر پادکست نشستن. از اتفاقایی حرف میزنم که برای هر آدمی ممکنه پیش بیاد و اگه اون آدمه پادکستر باشه، یکی از نتیجه‌هاش میشه عدم انتشار همیشگی یا موقت پادکستش. توی این قسمت می‌خوام در مورد تاثیر ساخت پادکست روی زندگی یه پادکستر و همینطور تاثیر زندگی رو پادکستر بودن صحبت کنیم. با پادکسترهایی صحبت میکنم که یه دوره کوتاه یا طولانی پادکست نساختن. از زندگیشون، کارشون و حتی تاثیر پیامهای شما روی پادکست ساختن یا نساختنشون گفتیم.