Show Notes
در سال ۱۹۶۸، حزب بعث برای همیشه قدرت را در عراق به چنگ گرفت — و در سایه‌ی رئیس‌جمهورِ محترم، احمد حسن البکر، مردی جوان و گرسنه رشته‌های واقعیِ قدرت را تکه‌تکه در دست می‌گرفت: صدام حسین. در قسمت سوم پرونده‌ی پرچم سفید، یازده سالی را دنبال می‌کنیم که در آن صدام، بدون آنکه رسماً رئیس باشد، عراق را از آنِ خود کرد. دو چهره‌ی او را می‌بینیم: چهره‌ای که با پولِ نفت جاده و مدرسه و بیمارستان ساخت، و چهره‌ای که زندان و شکنجه و ترس ساخت. و به زخمی می‌رسیم که در الجزایر بر غرورِ او نشست — زخمی که سال‌ها بعد، خاورمیانه را به آتش کشید. پرونده جنگ خلیج فارس | قسمت ۳ از ۲۰
اسپانسر: پلتفرم کانتنت بایت ایمیل پشتیبانی: [email protected]
منابع:
کتاب‌ها:
Saddam Hussein: The Politics of Revenge — Said K. Aburish (درباره‌ی کودتای ۱۹۶۸ و صعود صدام) Republic of Fear: The Politics of Modern Iraq — Kanan Makiya (تحلیلِ مرجع درباره‌ی دستگاهِ ترس و امنیتِ بعث) The Modern History of Iraq — Phebe Marr (درباره‌ی توسعه‌ی اقتصادی، نفت و سیاستِ دهه‌ی ۱۹۷۰) Saddam: His Rise and Fall — Con Coughlin
منابع مرجع و نهادی:
مدخل «17 July Revolution» و «1975 Algiers Agreement» در ویکی‌پدیا (با ارجاع به منابع اصلی). مدخل «Iraq: The revolution of 1968» و «Saddam Hussein» در دانشنامه‌ی بریتانیکا (Encyclopædia Britannica). منابع تاریخیِ مربوط به ملی‌سازیِ شرکت نفت عراق (Iraq Petroleum Company) در ۱۹۷۲. اگر همراه و همداستان مایید، ما را در معرفی به مخاطبان در این پلتفرم و پلتفرم های داخلی یاری کنید. برای حمایت مالی ما در ایران می‌توانید از لینک زیر استفاده کنید: https://donito.me/ehsantarighat و برای حمایت مالی خارج از ایران از لینک زیر: https://ko-fi.com/ehsantarighat Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
More from پادکست پرچم سفید
در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۹، باراک اوباما تحلیف شد و وعده داد «جنگ ضروری» افغانستان را پیروز شود. در ۲ مه ۲۰۱۱، در ایبت‌آباد پاکستان، اسامه بن لادن کشته شد. در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴، آخرین پرچم رزمی ایساف در کابل پایین آمد. در فاصله‌ی این پنج سال و یازده ماه، آمریکا حداکثر تلاش خود را برای پیروزی کرد. اما در پایان، طالبان قوی‌تر از همیشه بودند. این، قسمت ۱۴ پرونده‌ی جنگ افغانستان است: داستان شش سالی که در آن، یک ابرقدرت در اوج قدرت خود، اعتراف کرد به محدودیت‌هایش.
در ۲۰۰۱، طالبان در ۹۰ روز سقوط کردند. در ۲۰۰۸، در ۹۰۰ روز برگشتند. در فاصله‌ی این دو، آمریکا به عراق رفت، افغانستان فراموش شد، و در سایه‌ی این فراموشی، در شهر کویته‌ی پاکستان، یک شورای کوچک از فرماندهان شکست‌خورده، در حال ساختن «حکومت در تبعید» بود. این، قسمت ۱۳ پرونده‌ی جنگ افغانستان است: شکست بریتانیا در ساونک، خشم کانادا در پنجوایی، انفجار سفارت هند در کابل، ترور بی‌نظیر بوتو در راولپندی، و مرگ ملا داداالله — سال‌هایی که در آن، یک جنگ "فراموش‌شده" تبدیل شد به طولانی‌ترین جنگ تاریخ آمریکا.
۱۲ دسامبر ۲۰۰۱. در ارتفاعات سفیدکوه، گری برنتزن، فرمانده میدانی سیا، در یک تله‌گرام به ستاد CENTCOM نوشت: «اگر اکنون ۸۰۰ تفنگدار دریایی داشته باشیم، بن لادن را می‌گیریم.» درخواست رد شد. پنج روز بعد، بن لادن به وزیرستان فرار کرد. در همان روزها، در بن، حامد کرزای به‌عنوان رئیس اداره موقت انتخاب شد. در آوریل ۲۰۰۲، ظاهرشاه پس از ۲۹ سال تبعید بازگشت. در ۲۰ مارس ۲۰۰۳، آمریکا به عراق حمله کرد. قسمت ۱۲ پرونده «جنگ افغانستان» در پادکست پرچم سفید: روایت سه سالی که در آن، در ظاهر همه چیز پیش می‌رفت، اما در پشت پرده، شکست در حال شکل‌گیری بود.
ساعت ۸:۴۶ صبح ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱. هواپیمای American Airlines Flight 11 به برج شمالی مرکز تجارت جهانی فرود می‌آید. در ۹۰ دقیقه، ۲۹۷۷ کشته. در ۹۰ روز بعد، آمریکا با ۱۲۰ مأمور سیا، چند تیم نیروهای ویژه، و بمب‌افکن‌های B-52، طالبان را برانداخت. در ۲۵ نوامبر، در قلعه جنگی، جانی مایکل اسپن، اولین تلفات آمریکایی جنگ. در ۷ دسامبر، ملا عمر با موتورسیکلت از قندهار فرار کرد. در همان دسامبر، در تورا بورا، بن لادن گریخت. قسمت ۱۱ پرونده «جنگ افغانستان» و آغاز فصل چهارم: روایت ۹۰ روزی که جنگی ۲۰ ساله را تعریف کرد.
در دسامبر ۱۹۹۴، طالبان ۲۵ هزار جنگجو در قندهار داشت. در سپتامبر ۱۹۹۶، حکومت کابل را گرفت. در آوریل ۲۰۰۱، در پارلمان اروپا، احمد شاه مسعود هشدار داد: «در شش ماه، حمله‌ای علیه غرب رخ خواهد داد.» در ۹ سپتامبر ۲۰۰۱، دو روز قبل از ۱۱ سپتامبر، بمبی در یک دوربین فیلم‌برداری در پنجشیر منفجر شد. مسعود کشته. قسمت دهم پرونده «جنگ افغانستان» در پادکست پرچم سفید و پایان فصل سوم: روایت شش سالی که در آن طالبان امارت اسلامی را تأسیس کرد، بن لادن از سودان به جلال‌آباد آمد، و در پایان، آخرین مانع داخلی طالبان، دو روز قبل از ۱۱ سپتامبر، حذف شد.