نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی ۴۵۶

«««««🍷می‌بهـا»»»»» غزل نمره ۴۵۶ فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

چنگ در پرده همين می‌دهدت پند ولی وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

من نگويم که کنون با که نشين و چه بنوش که تو خود دانی اگر زيرک و عاقل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است حيف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصه‌ی دنيا به گزاف گر شب و روز در اين فکرت باطل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بيم ز ما تا بر دوست رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد صيد آن شاهد مطبوع‌شمايل باشی