Show Notes
Czternaście tysięcy lat temu, na terenie Oberkassel, przedmieścia dzisiejszego miasta Bonn w Niemczech, urządzono wyjątkowy pochówek. Społeczność myśliwych-zbieraczy z kultury magdaleńskiej grzebała 40-letniego mężczyznę i 25-letnią kobietę. Wiek zmarłych oszacowano na podstawie analizy materiału kostnego, nie znamy oczywiście ich tożsamości ani metryki urodzenia. Ciała dwójki anonimowych prehistorycznych mieszkańców przedmieść dzisiejszego Bonn pogrzebano z szacunkiem, posypując ich sproszkowaną, czerwoną ochrą z hematytu, symbolizującą prawdopodobnie krew a co za tym idzie także życie. Być może grzebiący ich członkowie społeczności mieszkającej nad prehistorycznym Renem wierzyli w jakąś formę reinkarnacji? Czy myśleli, że zmarli powstaną kiedyś z martwych i ponownie zapolują na plejstoceńską faunę - renifery, łosie i jelenie szlachetne?
Wesprzyj mnie na: https://patronite.pl/mrocznewieki https://buycoffee.to/mrocznewieki https://suppi.pl/mrocznewieki
Mroczne Wieki to podcast historyczny prowadzony przez Michała Kuźniara w całości oparty na publikacjach (naukowych i popularnonaukowych), tekstach źródłowych oraz własnych wnioskach.
Okładka: archiwum prywatne autora
Źródła: Cezar Gajusz Juliusz, Wojna gallicka, przeł. E. Konik, W. Nowosielska, Czytelnik, Warszawa 2024.
Opracowania: Anthony D. W., The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World. (2026). Princeton Univ Press. Fagan B., Zażyła więź. Jak zwierzęta kształtowały historię ludzkości, przeł. P. Gołębiowski, PostFactum, Katowice 2018. Mithen S., After the Ice. A Global Human History 20,000 - 5,000 BC, Weidenfeld & Nicolson, London 2012.
Artykuły: Best J., Doherty S., Armit I., et al. Redefining the timing and circumstances of the chicken’s introduction to Europe and north-west Africa. Antiquity. 2022;96(388):868-882. doi:10.15184/aqy.2021.90. Grimm, D. (2017). Earliest evidence for dog breeding found on remote Siberian island. Science. https://doi.org/10.1126/science.aan6897. Hervella M., San-Juan-Nó A., Aldasoro-Zabala A., Mariezkurrena K., Altuna J., Concepción de-la-Rua, The domestic dog that lived ∼17,000 years ago in the Lower Magdalenian of Erralla site (Basque Country): A radiometric and genetic analysis, Journal of Archaeological Science: Reports, Volume 46, 2022, 103706, ISSN 2352-409X, https://doi.org/10.1016/j.jasrep.2022.103706. Peters J., Lebrasseur O., Irving-Pease E.K., Paxinos P.D., Best J., Smallman R., Callou C., Gardeisen A., Trixl S., Frantz L., Sykes N., Fuller D.Q., & Larson G., The biocultural origins and dispersal of domestic chickens, Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 119 (24) e2121978119, https://doi.org/10.1073/pnas.2121978119 (2022).Taylor, W.T.T., Barrón-Ortiz, C.I. Rethinking the evidence for early horse domestication at Botai. Sci Rep 11, 7440 (2021). https://doi.org/10.1038/s41598-021-86832-9.
More from Mroczne Wieki
Sahul nie był zresztą tylko jednorazowym produktem ostatniego zlodowacenia, ale wytworem cyklicznym, powstającym przy każdym kolejnym zlodowaceniu, które w młodszym plejstocenie powtarzają się średnio co sto tysięcy lat. Można z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć, że tak samo jak Sahara zazieleni się ponownie za jedynie kilkanaście tysięcy lat, tak samo kolejny Sahul wyłoni się z mórz za kilkadziesiąt, do stu tysiącleci od momentu, w którym piszę te słowa. Nie mogę się doczekać!
W grudniu 1910 roku brytyjski archeolog John Garstang prowadził wykopaliska w pozostałościach Meroe, czyli stolicy starożytnego królestwa Kusz leżącego z grubsza w dzisiejszym Sudanie. W pewnym momencie, kopiąc na głębokości około dwóch i pół metra pod powierzchnią schodów prowadzących niegdyś do przybytku archeolodzy natrafili na coś wyjątkowego. Ich oczom ukazywać zaczęła się wykonana z brązu rzeźba, w której natychmiast rozpoznano podobiznę jednego z członków rzymskiej dynastii julijsko-klaudyjskiej.
[Reklama] Kup książkę "Rzymianie - 2000 Lat Historii" na stronie https://wydawnictwoport.pl/ksiazki/rzymianie/ Jedyna książka o Rzymianach jakiej potrzebujesz ;)
Krótka satyra, którą napisałem parę miesięcy temu i schowałem do szuflady, a teraz po ponownym przejrzeniu, uznałem, że może warto ją opublikować.
Fenicjanie nie są populacją łatwą do badania, gdyż w przeciwieństwie do Hellenów czy Rzymian nie zostawili po sobie zbyt wiele źródeł pisanych, właściwie niemal wszystko co o nich wiemy, dotarło do nas od ich sąsiadów, partnerów handlowych lub przeciwników. Ich sytuacja jest podobna do tej w jakiej znaleźli się Etruskowie czy Celtowie. Nawet nazwa ludu “Fenicjanie” jest egzonimem, stworzonym nie przez nich samych, ale przez Hellenów. Greckie Phoinikes wzięło się najprawdopodobniej od słowa phoinós oznaczającego krwistą czerwień, purpurę, a więc kolor, z wytwarzania którego słynni byli starożytni mieszkańcy dzisiejszego Libanu i jego okolic.