اپیزود هشتم - زیرپوست رابطه

چقدر از لباس‌هایی که می‌پوشیم، چیزهایی که می‌خریم و سلیقه‌ای که داریم، واقعاً انتخاب خودمونه؟ چقدرش تحت تأثیر ترندها، شبکه‌های اجتماعی و نگاه دیگرانه؟

تا حالا شده با خودت فکر کنی نکنه یکی برام دعا گرفته؟ نکنه طلسم شدم؟ یا چرا بعضی اتفاق‌ها درست وقتی می‌افتن که انتظارش رو ندارم؟

یه دوره از زندگیم فکر می‌کردم امنیت یعنی خونه. یعنی درِ قفل‌شده، یعنی یه عدد تو حساب بانکی. بعد فهمیدم بعضی شب‌ها فقط دنبال یه نفریم. یه نفر که کنارش بشه فرو ریخت، بدون اینکه بترسیم بعدش چه فکری می‌کنه. بدون اینکه لازم باشه فردا صبح دوباره قوی و منطقی باشیم.

گاهی چیزی که اسمش رو گذاشتیم «استقلال»، شاید یک جور دفاع باشه؛ دفاعی در برابرِ نیاز داشتن، وابسته شدن و دوباره آسیب دیدن. شاید از یک جایی به بعد یاد گرفتیم : خودت انجام بده، کمک نخواه، نیازت رو نشان نده، به کسی تکیه نکن. اما پشتِ این «من خودم از پسش برمیام‌ها» چه ترسی پنهان شده؟

یک روز، بعد از یک دوره‌ی سخت، تراپیستم گفت: «Wild رو ببین.» دیدمش، اما قصه‌اش همان‌جا تمام نشد. چند بار فیلم رو نگه داشتم، برگشتم عقب و بعد از تمام شدنش، رفتم سراغ قصه‌ی واقعی زنی که این مسیر را زندگی کرده بود. زنی که وقتی همه‌چیز در زندگیش به‌هم ریخت، کوله‌اش را برداشت و راه افتاد؛ تنها، با غم‌هایی که هنوز با خودش داشت. اما «Wild» برای من قصه‌ی هزاران کیلومتر راه رفتن نبود؛ قصه‌ی آدمی بود که می‌خواست دوباره خودش را پیدا کند.