اپیزود هفتم - خانه را جا گذاشتم

چقدر از لباس‌هایی که می‌پوشیم، چیزهایی که می‌خریم و سلیقه‌ای که داریم، واقعاً انتخاب خودمونه؟ چقدرش تحت تأثیر ترندها، شبکه‌های اجتماعی و نگاه دیگرانه؟

تا حالا شده با خودت فکر کنی نکنه یکی برام دعا گرفته؟ نکنه طلسم شدم؟ یا چرا بعضی اتفاق‌ها درست وقتی می‌افتن که انتظارش رو ندارم؟

تا حالا به این فکر کردی که قبل از شروع یک رابطه، درباره‌ی سلامت جنسی چقدر باید حرف بزنیم؟ اینکه درخواست آزمایش از پارتنر، بی‌اعتمادیه یا مسئولیت‌پذیری؟ کاندوم فقط برای جلوگیری از بارداریه؟ اگه HPV داشته باشیم، یعنی دیگه نباید وارد رابطه بشیم؟ و اصلاً چطور باید درباره‌ی این چیزها حرف بزنیم، بدون خجالت، ترس یا قضاوت؟

گاهی چیزی که اسمش رو گذاشتیم «استقلال»، شاید یک جور دفاع باشه؛ دفاعی در برابرِ نیاز داشتن، وابسته شدن و دوباره آسیب دیدن. شاید از یک جایی به بعد یاد گرفتیم : خودت انجام بده، کمک نخواه، نیازت رو نشان نده، به کسی تکیه نکن. اما پشتِ این «من خودم از پسش برمیام‌ها» چه ترسی پنهان شده؟

یک روز، بعد از یک دوره‌ی سخت، تراپیستم گفت: «Wild رو ببین.» دیدمش، اما قصه‌اش همان‌جا تمام نشد. چند بار فیلم رو نگه داشتم، برگشتم عقب و بعد از تمام شدنش، رفتم سراغ قصه‌ی واقعی زنی که این مسیر را زندگی کرده بود. زنی که وقتی همه‌چیز در زندگیش به‌هم ریخت، کوله‌اش را برداشت و راه افتاد؛ تنها، با غم‌هایی که هنوز با خودش داشت. اما «Wild» برای من قصه‌ی هزاران کیلومتر راه رفتن نبود؛ قصه‌ی آدمی بود که می‌خواست دوباره خودش را پیدا کند.